اولین پست، آخرین گلایه ها

به سلامتی و میمنت، سال ۱۳۸۵ به پایان خودش رسید و سال ۱۳۸۶ شروع شد.

سالی که گذشت، برای من بسیار متفاوت تر از چهارده سال گذشته بود، من بعد از سیزده و نیم سال دوری از ایران، توانستم حدود یازده ماه در کشور خودم زندگی بکنم.

نمی دانم چگونه باید از این یازده ماهی که در ایران بودم، نویسم!

عوض شدن فرهنگ در این مملکت، و جابجا شدن ارزشها و ضد ارزشها، بزرگترین شوکی بود که در این مدت به من وارد شده است.

آنقدر در مملکت خودم به قول معروف از مرحله پرت هستم، که گاهی به این احوال می خندم، و اگر کسی در اطرافم نباشد، که اکثرا نیز همینطور است، گاهی نیز به این حال و روز گریه می کنم!

بدترین حالت ها در زمان تنهایی پدیدار می شود، و همانطور که در بالا نوشتم، این زمان ها کم هم نیست!

بسیار پیش می آید که از برخورد هموطنانم با همدیگر حیران می شوم و دائما این فکر به ذهنم خطور می کند که آیا من واقعا در ایران هستم و اینها همان هموطنانی هستند که چند سال پیش من از کنارشان رفته ام؟

همه به هم دروغ می گویند، و برخلاف زمانی که من در ایران بودم، دائما لاف پولدار بودن را می زنند و سرشان را مانند کبک در زیر برف کرده اند، و شعور انسان را به چالش می کشند.

خیابان ها عوض شده، و تعداد ماشین ها و موتورهایی که در این شهر مشغول رفت و آمد هستند، سرسام آور است.

هر کسی به طریقی، وسیله ای برای خود دست و پا کرده، و متاسفانه داشتن ماشین در این مملکت یک ارزش شده، و باعث فخر فروختن آدم ها به یکدیگر شده است!

اینها(مردم داخل کشور) وقتی داخل ماشین خود می نشینند، ظاهرا فقط قصد رانندگی ندارند، و به نیت کشتن و کشته شدن، با یکدیگر مسابقه می دهند!
(آمار کشته های جاده ای از اول فروردین تا روز ششم آن، حدود پانصد و هفتاد نفر است)

رفت و آمد فامیلی، آنچنان کم شده است، که اگر دو بار و در یک مدت کوتاه به منزل کسی بروی، احساس می کنی که صاحبخانه به تو شک دارد و منتظر است که از او درخواستی بکنی! شاید درخواست پول دستی، و یا هر چیز دیگری که به ذهن من نمی رسد!

عشق ها عوض شده، هر دختر و یا پسری، داشتن چندین دوست پسر و یا دختر را کاملا طبیعی می داند و چه دروغ هایی که در این رابطه ها به یکدیگر گفته نمی شود!

زمانی هم که یکی از این دوست داشتن ها به مرحله ازدواج کردن می رسد، انگار که دو طرف مشغول به یک جنگ تمام عیار می شوند، و هر کدام از طرفین سعی می کند که تا آنجا که ممکن است امتیاز بگیرد و غنیمت جمع بکند.

ارزش دختران مان به تعداد سکه هایی است که برایش تعین می شود، و پسرهای خوبمان هم کسانی هستند که یا خودشان دزد هستند و یا پدرشان!
این جمله را در مورد پسرها به این دلیل می گویم، زیرا اگر پسری قصد ازدواج داشته باشد، ملاک خوب بودن او، داشتن منزل شخصی، اتوموبیل، و همینطور یک کار پر در آمد است!
خوب یک جوان مثلا بیست و پنج ساله، که تازه درس و خدمت سربازی خود را تمام کرده است و اگر خیلی خوش شانس بوده باشد، توانسته کاری برای خود پیدا بکند، از کجا می تواند این خواسته های طرف مقابل را بر آورده کند؟

البته باید توضیح بدهم که پسرهای ما هم به ازدواج، به شکل یک معامله می نگرند!
مهم نیست که دختر چقدر خوب و محجوب و با سواد است، بلکه مهم این است که پدر دختر چه وضعیت مالی دارد و چگونه می تواند دختر و داماد آینده خود را ساپورت مالی بکند!

این یادداشت را با این موضوع به پایان ببرم که تنها چیز خوبی که من در اینجا دیدم، این است که شرایطی مهیا شده، که دخترها و پسرها، در صورت تمایل می توانند قبل از ازدواج مدتی را با همدیگر بگذرانند، و بیشتر با همدیگر آشنا بشوند.
دیگه از آن گیرهای سه پیچ کمیته و اداره منکرات خبری نیست، و جوانها با خیال آسوده تری، مثلا به خیابان و پارک و رستوران می روند.

راستش الان که آخرین جمله را نوشتم، به ذهنم رسید که شاید این کار نه تنها خوب نیست، بلکه بسیار بد هم می باشد!

زیرا داشتن همین روابط باعث می شود که جوانان از توقعات یکدیگر با خبر بشوند، و آگاهی داشتن از همین توقعات باعث می شود که آنها به راحتی از اینکه به ازدواج تن بدهند صرفنظر بکنند.

همین موضوع، کم و بیش برای خود من نیز اتفاق افتاد، و آمدنم به ایران و بودن نصفه و نیمه ام در کنار آمنه، او را بیشتر با این واقعیت آشنا کرد که زندگی در کنار یک انسان بی پول، و بدون پشتوانه و مریض، کاری نیست که بشود از پس آن بر آمد!

این اواخر بسیار از آمنه شنیده ام که بهتر است هر کدام ما، به دنبال زندگی خودمان برویم!
با اینکه عمیقا از شنیدن این موضوع متاسف می شوم، و حس حقارت شدیدی به من دست می دهد، اما عشق شدید من به او، باعث می شود با خودم فکر بکنم که حق با اوست و این حق طبیعی اوست که به دنبال یک انسان دیگر، که کمتر اطرافش را مشکلات عدیده پوشانده بگردد.

شاید من باید قبل از آمدنم، بیشتر به چیزهایی که ندارم، و همینطور به مشکلاتی که دارم فکر می کردم! شاید!

نوشته شد به تاریخ جمعه ۱۷/۱/۱۳۸۶ ساعت چهار بعدالظهر

شاید این داستان ادامه داشته باشد