سه شنبه، ساعت ۱۴:۳۰

حدود یک ساعتی فرصت دارم که در منزل باشم، و بعد با خنک شدن هوا، بیرون بزنم و کمی در کوچه‌های محل پیاده‌روی بکنم.
هر چند پیاده روی، بدون سیگار کشیدن لطفی ندارد، اما فعلا در این ماه چاره ای نیست و باید طبق قوانین این مملکت زندگی کرد.

مقصودم از نوشتن این پست، کمی توضیح دادن در مورد گدایی کردن و گداهایی که در این شهر مشغول به کاسبی هستند، می باشد!

ایده نوشتن در اینمورد، دیشب بعد از برخورد کردن با هفت گدا، در کمتر از نیم ساعت در من بوجود آمد!

دیشب بعد از اذان مغرب، از منزل بیربون رفتم تا کمی پیاده روی بکنم.

از همان ابتدای راه، انواع و اقسام گداها در برابرم سبز شدند!

گدایی که بصورت خانوادگی و با همراه داشتن زن و دو فرزند، از من می خواست که به او کمک بکنم.

گدای دیگری که حدود شش سال داشش، به شدت پیله کرده بود که یک فال حافط به قیمت دویست تومان از او بخرم.

یک پسر نسبتا جوان و با سر و وضع باز هم نسبتا مناسب، که ادعا می کرد اینجا گیر کرده و اگر می شود، دویست یا سیصد تومان به او بدهم.

یک گدای دیگر که حدود پنجاه و پنج سال سن داشت، و از نظر هیکل و چاقی، من را در جیب بغل خود می گذاشت، و با عبارت: هیچی خرجی ندارم، یک چیزی به من بده، گدایی می کرد.

مجددا مردی که حدود چهل سال داشت، و از صورتش می شد حدس زد که اعتیاد دارد، و او نیز چند برگ فال حافظ در دست داشت، و از من می خواست که یکی از آنها را بخرم!

و دو نفر دیگر که در کنار خیابان نشسته بودند، و دست خود را بطرف همه دراز می کردند!

چیزی که باعث تعجب من شد، بودن این تعداد گدا، در یک فاصله کوتاه بود.
مسیر چهارراه ابوسعید تا میدان شاهپور برای بیشتر دوستان آشنا است، و برای آنها که نیست، عرض می کنم که این مسیر را می شود در عرض حدود ده دقیقه پیمود!

از معتاد بودن جوانان که نمی دانم چه بگویم؟!

هر جوانی را می بینی ( حالا فرض کنید 75 درصد) به راحتی می توانی از صورت و حرکاتش متوجه بشوی که آلوده به مواد مخدر است!

متاسفانه در این روزها، مصرف تریاک و هروئین و حشیش، دیگر بچه بازی است، و آقایان و صد البته خانم ها، رو آورده اند به شیشه، گراس، و کراک و ال اس تی و هزار تا کوفت و زهر مار دیگر، که من اسم آنها را بلد نیستم!

من نمی توانم درک کنم که این جوانان، چگونه می خواهند در آینده پدر و مادری نمونه برای فرزند خود باشند!؟

ما که والدینمان این کاره نبودند، این از آب در آمدیم، وای به حال فرزندان اینها!

اگر دولتمردان این مملکت به سرعت به فکر چاره ای نباشند، متاسفانه باید عرض کرد که دو نسل دیگر از مردم را نیز باید نابود شده به حساب آورد.

اول همین نسل جوانی که به شدت آلوده مواد مخدر است.
دوم، فرزندان این جوانان که در آینده نه چندان دور و با وجود چنین والدینی از همان بدو کودکی نابود شده به حساب می آیند و به احتمال بسیار زیاد، به همراه همین والدین جوان و معتاد، به جمع گدایان شهر اضافه خواهند شد.

آرزو می کنم این چیزهایی که به ذهن من آمده است، توهماتی بیش نباشد، و من صد در صد در اشتباه باشم.
آمین