ما آدمها موجودات پرتوقعی هستیم به هر مرحله ای که برسیم قانع نمی شویم و از حرکت باز نمی مانیم وتوقع داریم به پله های بالاتری برسیم شاید همین احساس باعث میشه که هیچوقت دست از تلاش وکوشش برنداریم وهمواره برای رسیدن به زندگی بهتر تلاش کنیم واین جنبه مثبت متوقع بودن ما آدمهاست واینکه امیدوار باشیم وهیچگاه دست از تلاش برنداریم ولی ایکاش بتوانیم در هر مرحله ای نگاهی هم به پشت سرمون بندازیم وروزهایی را به خاطر بیاریم که ارزوداشتیم در همین موقعیت کنونی مون باشیم این باعث میشه قدرزندگیمون را بدانیم واز لحظه لحظه آن لذت ببریم وبه امید فردایی بهتر ثانیه ها را بگذرانیم یادمون بمانه که خدا همه چیزرا در یک روز نیافریده پس چه چیز باعث شده که ما فکر کنیم می توانیم همه چیز را در یک روز بدست بیاریم!؟