ساعت دوازده شب چهارشنبه، بیست و هفتم آوریل

بعضی از روزهای زندگی، از همان اولین ساعات شروعش با ناراحتی و چیزهایی از این دست شروع می شود!
حتی روزهایی وجود دارد که هیچ دلیل منطقی برای بد بودن آنها در خودت پیدا نمی‌کنی، اما باز از همان ساعات اولیه روز یک حس بسیار بد و آزار دهنده به همه سلول‌های انسان نفوذ می‌کند، این روزها آنقدر بد هستند که برای تمام شدن و رسیدن به شب تقریبا دقیقه شماری می‌کنی!

چیزی که نمی دانی و بیشتر از همه نارحتی طول روز انسان را آزار می‌دهد، این است که ساعات شبانه این روزها نیز دست کمی از ساعات روزانه آن ندارد، و اتفاق‌هایی برایت می‌افتد که اصلا حال انسان را از زندگی کردن به هم می‌زند.

باز از این بدتر این است، که این روز و شب به نوعی نحس، هر هفته در یک روز خاص اتفاق بیفتد!
برای من چندی است که روزهای چهارشنبه و شب آن اینطور است، و تقریبا تمام ساعات روز و شب چهارشنبه را با یک نوع دلخوری و غم بخصوصی که نمی دانم چیست، سر می کنم!
امیدوارم که این روزها و شب‌های آزار دهنده تمام بشود.
همینطور امیدوارم که این قبیل روزها و شب‌ها در زندگی شما اصلا وجود نداشته باشد.

احساس دلتنگی زیادی دارم، ساعت حدود دوازده شب است و فکر می‌کنم اگر برای ساعتی به پیاده روی و قدم زدن در خیابانها بروم، بهتر می توانم این ساعت ها را بگذرانم.

برای همگی دوستان شب و روز خوش و پر از شادمانی آرزومندم.