آقاي سهراب,
هر چند كه خود جنگ را با تمام وجود
تجربه اش كرده ام و هنوز پس از سالها بختك شوم جنگ بر زندگي ام سايه افكنده اما حقيقت از گوش دادن به خاطرات جنگ شما به دنبال حقيقتي مي گشتم كه معمولا خيلي كم به آن مي پردازند: چرا در اين فاجعه شريك شديد؟.مي دانم كه خواهيد گفت به خاطر دفاع ازكشور و ... رفتم جبهه. و مي دانم كه خيلي جوان بوديد و پر شور.اما يقين دارم كه خيلي ها كه مثل شما در جنگ سهيم بودند اكنون حس خوشايندي از اين مشاركت ندارند.
آن موقع كه جنگ شد با همه كودكي ام رزمنده ها را كه در تلويزيون مي ديدم دعا مي كردم همه عاقل شوند و بروند توي خانه هاشان بشينند تا ديگر سرباز و رزمنده اي نباشد كه جبهه برود و قطعا اگر سربازي نبود جنگي هم ادامه نمي يافت.
هنوز بعد اين همه سال اين باور در ذهنم قوي مانده كه اگر جبهه نمي رفتيد شايد جنگ اينگونه ماها را آواره و سرگردان دور دنيا نمي كرد. حالا اين خوبش هست . خدا به داد آنهايي برسد كه عزيزانشان قرباني اين پيكار شوم شد.

پرستو خانم
از ديروز هر چي فكر كردم كه چطور به چيزي كه شما نوشته ايد جواب بدهم كه نه سيخ نسوزد و نه كباب چيزي به فكرم نرسيد!
ترجيح مي دم سوال شما را بي جواب بگذارم.
شما هم آزاد هستيد، کاری که من و امثال من انجام داده اند را شراکت در یک فاجعه بنامید!