اوخي...چه كوچولوي بامزه اي. گلزار رو ولش كن.اين كوچولو راست راستي نمكيه. يعني اين كوچولوي متبسم خوش اخلاق همين سهراب كج خلق خودمونه؟ شما عكس بگذار.اسفند هم به روي چشم. دود مي كنيم. :)

سلام...ياد باد آن روزگاران! ياد باد.

من چشمم شور نيست. در ضمن گفتم هزار ماشالله به اين آقا پسر گل.

متشکر به خاطر راهنماییتان.

يك مطلب هم در مورد كردستان بگويم كه همه چيز انطور نيست كه به نظر ميايد.

نميخواهم بگم كار انها درست است . اما خودتان را جاي انها بگذاريد عزيزانتان را از دست بدهيد . خشم و نفرتتان را چگونه نشان ميدهيد؟وقتي حرف بزنيد و كسي نشنود به هر كاري دست ميزنيد تا ديده شويد.

فاهوس جان
پيشنهاد من به مردم كردستان و در اعتراض به جنايتي كه در آن استان صورت گرفته اين است،مردم در کمال آرامش و به دور از هر گونه برخوردی جمع بشوند، شعارهای خود را بدهند و حق ملی خود را از دولت طلب کنند!
استان کردستان از قبل از انقلاب همیشه درگیر مسائل امنیتی بوده و همین درگیری باعت شده است که اشخاص و گروه های منفعت طلب خودشان را در بین آن مردم قاطی بکنند و از آب گل آلود ماهی بگیرند!
اگر تظاهرات و اعتراضاتشان مسالمت آمیز باشد، هیچکس جرات نمی کند که بر روی آنان آتش بگشاید.
یک مثال ساده برایت بزنم: در این چند وقتی که در عراق جنگ و تحولاتی پیش آمده، من بارها شنیده ام که بعضی از مردم کردستان در شهرها پرچم کردستان عراق را به دست گرفته اند و به جشن و شادی مشغول شده اند! چرا؟

کتی جان
شما حق دارید که چنین دیدی نسبت به من داشته باشید.
من اینجا هر بار چیزی نوشته ام از ناراحتی ها و یا عصبانی بودن ها و یا هر چیز دیگری به غیر از شادی بوده است.
اما باور کن که ممکن نیست من با کسی در زندگیم روبرو بشوم و نیشم تا بنا گوشم باز نباشد!
حتی عکس العمل من به هنگامی که عصبانی می شوم، و یا درد زیادی دارم لبخند زدن است. وقتی در برابر کسی ناراحتی برایم بوجود بیاید، لبخند به روی صورتم می اید!
به همین خاطر همیشه دچار مشکل هستم!
امشب حتما یک نوشته در اینمورد در وبلاگ می گذارم.

نکته گو عزیز
کجایی اقا؟ کجایی برادر؟ :)

بی بی جان
خیلی ممنون. مطمئن هستم اگر کسی مثل شما از شخصی تعریف بکند، حتما آن شخص قابل تعریف است!
کلی خوش به حالم شد.
سایه ات بالای سر خانواده ات